Kierat

A kiedy ma się wszystkiego dość,

żart  mierzi, nie pomaga,

a  melancholia   jak rybia ość

kłuje i piecze jak zgaga,

wówczas  ucieczką w życia wspak

wracając  do tamtych pewności,

 krocząc po ścieżce myślą o szczycie

drugi raz powtarzając  życie,

próbuj poszukać  panaceum

z tamtych  prawd i czułości

Opuść  na chwilę zafałszowany

kieratem  świat niepewności,
przodem puść własną myśl czystą,

być może pozwoli  tej pielgrzymce

w przestrzeń powrócić  przejrzystą.